Etiketen Fitxategia | haurrak

“Trama antolatua, giza eskubide ugariren urraketa, krimena, sarraskia, delitua, bukatu ez den gizaki-trafikoa”… Jaio berritan ostutako umeen auzia izendatzeko SOS Haur Lapurtuak elkargoaren hitzetako batzuk dira. Geroz eta ugariagoak dira salaketak, egunetik egunera usteak susmo bihurtzen zaizkio jende gehiagori, eta askotan oldozpen txarren atzean zerbait gertatu zela baieztatzen duten datuak —edo datu falta— aurkitzen dira. Akaberarik ez duen auzia dirudi haur lapurtuenak, eta dagoeneko Hego Euskal Herri osoa zipriztindu duten kasuak irten dira. Horieatik hamarka batzuk, Goierrin. Euskadiko SOS Haur Lapurtuak elkargoko arduradunek Lazkaon emandako hitzaldian egoera gordinak aurkeztu dituzte: lehen pertsonan kontatutako kasu sinesgaitzak, baita entzuleen ahotik ere, eta haurrak lapurtzeko eta saltzeko antolamenduaren alderdi orain arte ezkutua erakutsi dute. 1936ko gerraren ondoren emakume errepublikazaleek sufritu zuten errepresio eta hondoratze neurri bezala hasi zen ume jaio berriak lapurtzea. Gero, ordea, dirua egiteko «negozio» bihurtu zen, motibazio politikorik, erlijiosorik edo sozialik eduki ez arren, lehengo jarduera antolatu, isilpeko eta ilunarekin jarraituz. Justiziak 1940-1990 urte arteko epea mugarritu du antzemandako «anomaliak» ikertzeko. Araba, Bizkai eta Gipuzkoan 600 kasu baino gehiago izan litezke. Susmoak, 1995era arte SOS Haur Lapurtuak elkartearen iritziz 1990az aurrerago zabaldu beharra dago ikerketa. «Azkeneko exhumatzea 1993ko kasu batena izan da, eta hobia hutsik zegoen. 1995eko kasuak ere badaude. [...]